Τι είναι το κεφίρ;

Το κεφίρ είναι ένα προϊόν ζύμωσης που παράγεται από οποιονδήποτε τύπο γάλακτος, με τη χρήση κόκκων κεφίρ. Οι κόκκοι αυτοί είναι στην ουσία μια αποικία προβιοτικών βακτηρίων.

Τι είναι το κεφίρ;

Τι είναι τα προβιοτικά βακτήρια;

Τα προβιοτικά βακτήρια είναι μη παθογόνοι μικροοργανισμοί, συνήθως βακτήρια, που ωφελούν τον ανθρώπινο οργανισμό. Τα προβιοτικά βελτιώνουν τη φυσιολογική εντερική χλωρίδα, ευνοούν την ανάπτυξη των φιλικών προς τον άνθρωπο βακτηρίων και αποτρέπουν την ανάπτυξη παθογόνων βακτηρίων και άλλων βλαβερών μικροοργανισμών.

Σύμφωνα με τον ορισμό της Παγκόσμιας Oργάνωσης Yγείας, τα προβιοτικά είναι «ζωντανοί μικροοργανισμοί οι οποίοι, όταν καταναλώνονται σε επαρκείς ποσότητες, αποφέρουν όφελος για την υγεία του ξενιστή».

Η ιστορία του κεφίρ

Το κεφίρ ανάγει την καταγωγή του στην περιοχή του Καυκάσου και μάλιστα έχει συνδεθεί με τη μακροζωία των ανθρώπων που κατοικούν εκεί.

Διάφορες ιστορίες και αρκετοί θρύλοι έχουν συνδεθεί με το κεφίρ.

Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς του Καυκάσου, υπάρχει ο μύθος ότι ο Μωάμεθ έδωσε κόκκους κεφίρ στους Ορθόδοξους Χριστιανούς και τους δίδαξε πώς να το φτιάχνουν. Τους «Σπόρους του Προφήτη» τους φύλαγαν με καχυποψία, καθώς πίστευαν ότι θα χάσουν τη δύναμή τους αν διαδιδόταν ευρέως το μυστικό για το πώς πρέπει να χρησιμοποιηθούν.

Οι κόκκοι κεφίρ θεωρούνταν ως μέρος του πλούτου της οικογένειας και της φυλής και περνούσαν από γενιά σε γενιά. Έτσι, για αιώνες οι άνθρωποι του βορείου Καυκάσου έπιναν κεφίρ, χωρίς να το μοιράζονται με κανέναν. Άλλοι λαοί κατά καιρούς έπλαθαν παράξενες ιστορίες γι’ αυτό το ασυνήθιστο ποτό, που λέγεται ότι είχε «μαγικές» ιδιότητες. Ο Marco Polo αναφέρθηκε στο κεφίρ στα χρονικά από τα ταξίδια του στην Ανατολή.

Το κεφίρ παρέμενε ξεχασμένο έξω από τον Καύκασο για αιώνες, μέχρι τη στιγμή που διαδόθηκε η φήμη ότι θεραπεύει τη φυματίωση στα σανατόρια, καθώς και εντερικές και στομαχικές ασθένειες. Οι Ρώσοι γιατροί πίστευαν ότι το κεφίρ ήταν ευεργετικό για την υγεία και οι πρώτες επιστημονικές μελέτες για το κεφίρ δημοσιεύθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα.

Ωστόσο, για να γίνει εμπορική παραγωγή του κεφίρ έπρεπε πρώτα να αποκτηθούν οι κόκκοι.

Οι Ρώσοι γιατροί ήταν αποφασισμένοι να αποκτήσουν κόκκους, προκειμένου να καταστεί το κεφίρ άμεσα διαθέσιμο στους ασθενείς τους. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ένας εκπρόσωπος της κοινωνίας πλησίασε δύο αδέλφια που ονομάζοντανBlandov και τους ζήτησε να προμηθευτεί κάποιους σπόρους κεφίρ. Το σχέδιο ήταν να ληφθεί μια πηγή των κόκκων κεφίρ και στη συνέχεια να παράγουν κεφίρ σε βιομηχανική κλίμακα στη Μόσχα.

Οι Blandov ενθουσιάστηκαν, γιατί ήξεραν ότι θα είναι οι μοναδικοί εμπορικοί παραγωγοί αυτού του περιζήτητου προϊόντος. Ο Nikolai Blandov έστειλε μια όμορφη νεαρή υπάλληλο, την Irina Sakharova, στον τοπικό ηγεμόνα, Bek-Mirza Barchorov. Η εντολή ήταν να γοητεύσει τον πρίγκιπα και να τον πείσει να της δώσει κάποιους σπόρους κεφίρ. Δυστυχώς, το σχέδιο δεν πήγε καλά. Ο πρίγκιπας, φοβούμενος αντίποινα για την παραβίαση ενός θρησκευτικού νόμου, δεν είχε καμία πρόθεση να δώσει τους «Κόκκους του Προφήτη». Ωστόσο, του άρεσε η Irina και δεν ήθελε να τη χάσει. Συνειδητοποιώντας ότι δεν επρόκειτο να ολοκληρώσουν την αποστολή τους, η Irina και η ομάδα της αναχώρησε για την επιστροφή. Ωστόσο, τους σταμάτησαν στο δρόμο άνθρωποι του πρίγκιπα που την απήγαγαν και την πήραν πίσω, λέγοντάς της ότι επρόκειτο να παντρευτεί τον Bek-Mirza Barchorov. Μια τολμηρή αποστολή διάσωσης από τους εργοδότες της την έσωσε από τον εξαναγκασμό σε γάμο.

Τελικά, ο Τσάρος έκρινε ότι ο πρίγκιπας έπρεπε να δώσει στην μια ποσότητα κόκκων κεφίρ, για να την ανταμείψει για την προσβολή που υπέστη.

Οι κόκκοι κεφίρ μεταφέρθηκαν στη Μόσχα και το Σεπτέμβριο του 1908 τα πρώτα μπουκάλια κεφίρ προσφέρθηκαν προς πώληση. Μικρές ποσότητες του κεφίρ παρήχθησαν και σε πολλές μικρές πόλεις της περιοχής, όπου οι άνθρωποι το κατανάλωναν ως επί το πλείστον για τις θεραπευτικές του ιδιότητες.

Η εμπορική παραγωγή του κεφίρ σε μεγάλη κλίμακα ξεκίνησε στη Ρωσία στη δεκαετία του 1930. Ωστόσο, είναι δύσκολο να παραχθούν κεφίρ με συμβατικές μεθόδους σε εμπορική κλίμακα. Παραδοσιακά, το κεφίρ γινόταν σε αγελαδινό ή κατσικίσιο γάλα, μέσα σε σάκους από τα δέρματα των ζώων. Περιστασιακά γινόταν επίσης σε πήλινα αγγεία ή ξύλινους κάδους ή δρύινα βαρέλια. Επίσης, σε ορισμένες περιοχές χρησιμοποιούνταν πρόβειο γάλα. Συνήθως οι σάκοι κεφίρ ήταν κρεμασμένοι στον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και τους έφερναν πίσω στο σπίτι το βράδυ, όπου και κρεμόντουσαν κοντά στην πόρτα. Όποιος έμπαινε στο σπίτι ή έβγαινε από αυτό σκουντούσε το σάκο με τα πόδια για να αναμειχθεί το περιεχόμενο. Όταν απομακρυνόταν το κεφίρ, προσέθεταν περισσότερο φρέσκο γάλα, καθιστώντας τη διαδικασία της ζύμωσης συνεχή.

Κατά τη δεκαετία του 1950 οι εργαζόμενοι στο Παν-Ενωτικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Γαλακτονομικών ανέπτυξαν μια νέα μέθοδο για την εμπορική παραγωγή κεφίρ, που έδινε ένα ποτό παρόμοιο με εκείνο που παράγεται στο σπίτι με παραδοσιακές μεθόδους. Το κεφίρ παραγόταν πλέον από την μέθοδο της ανάδευσης. Ζύμωση, πήξη, ανακίνηση, ωρίμανση και ψύξη λάμβαναν χώρα σε ένα μεγάλο δοχείο, και στη συνέχεια το κεφίρ εμφιαλωνόταν.

Το 1973, ο Υπουργός της Βιομηχανίας Τροφίμων της Σοβιετικής Ένωσης απέστειλε επιστολή στην Ιρίνα Sakharova, ευχαριστώντας την που έφερε το κεφίρ στο ρωσικό λαό.

Τα οφέλη του κεφίρ

Το κεφίρ προσφέρει ό,τι και το γάλα –πρωτεΐνες, ασβέστιο, φώσφορο, μαγνήσιο και βιταμίνες–, ωστόσο είναι κατάλληλο για όσους έχουν δυσανεξία στη λακτόζη, καθώς περιέχει ελάχιστη ποσότητα. Το κεφίρ προωθεί την ομαλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος, ενώ έρευνες δείχνουν ότι η συστηματική χρήση του συμβάλλει σε ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα.

 

Τι είναι το κεφίρ;
5 (100%) 2 votes

You may also like...