Νικώντας τους δαίμονες του παρελθόντος

Ένα θέμα που θέλω να θίξω. Κρίνοντας από εμένα (πρωτίστως) και από άλλους ανθρώπους γύρω μου, καταλήγω δυστυχώς στο εξής συμπέρασμα: ένα από τα μεγαλύτερα – και πιο καταστροφικά για την ψυχική μας υπόσταση – λάθη που κάνουμε είναι ότι αφιερώνουμε υπερβολικά ΠΟΛΥ χρόνο αναλογιζόμενοι το «τρομερό κακό» που έχουμε διαπράξει ή το μη αναστρέψιμο σφάλμα στο οποίο έχουμε υποπέσει. Μας ενοχλεί, μας επηρρεάζει, μας ρίχνει κάτω και μας κοπανάει ανελέητα, μέχρι να έρθει ο χρόνος να γιατρέψει τις πληγές μας. Εμείς όμως τι κάνουμε γι’ αυτό;

Προσωπικά έχω βαρεθεί να περιμένω. Πότε θα περάσει ο χρόνος, πότε θα ξεχάσω, πότε θα θυμηθώ, αν θα θυμηθώ και τι θα θυμηθώ (βλέπετε, κάποιες φορές η μνήμη μας αρχίζει να γίνεται επιλεκτική, όταν έχει να κάνει με δυσάρεστες αναμνήσεις). Τέρμα αυτά. Κομμένα. Ο καλύτερος τρόπος να επουλώσεις τις πληγές σου είναι ο εξής:

1. Αποδέξου. Αποδέξου ότι έγινε ό,τι έγινε, και ότι αυτό που έγινε, έγινε. Είναι εξακριβωμένο εδώ και κάτι αιωνιότητες ότι ο χρόνος δε γυρίζει πίσω. Το παρελθόν είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μας, ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά όχι το πιο σημαντικό. Όόόόόόόόό,τι και να κάνεις, δεν αλλάζει. Σκληρό, αλλά είναι η αλήθεια. Την καταπίνεις αμάσητη γιατί δε γίνεται αλλιώς.

2. Ζήσε το παρόν. Με τα διδάγματα του παρελθόντος και τα όνειρα για το μέλλον. Ζώντας full-time (ταιριαστός όρος) το παρόν σου, βλέπεις όλο και με πιο θετικό τρόπο το παρελθόν (αυτό το ήξερες;). Κι επειδή η εμπειρία μου έχει διδάξει ότι όταν είσαι απογοητευμένος, τα πάντα φαίνονται πως κυλάνε ανούσια, θα προτείνω να δεις το θέμα λίιιιιγο πιο εγωκεντρικά: γίνε καλύτερος. Για την πάρτη σου, για κανέναν άλλον. Βάλε στόχους και κυνήγησέ τους. Ένας στόχος, ένα κίνητρο πάντα μας ωθεί προς τα εμπρός. Στην προκειμένη περίπτωση μας ξεκολλάει από το παρελθόν όπου έχουμε αγκιστρωθεί σα μεμψίμοιρες βδέλλες, απομυζώντας από αυτό κάθε άχρηστη πληροφορία, και μας εντάσσει δυναμικά στο παρόν και στη ζωή μας που συνεχίζεται – όσο κι αν δεν το πιστεύουμε.

3. Αφού κατάφερες να απαγκιστρωθείς (έστω και λίγο, μη βιάζεσαι) από το παρελθόν, είσαι πλέον ικανός για την πρώτη μετά-την-καταστροφική-απογοήτευση πρόκληση. Δυσκολίες. Σε βρίσκουν παντού. Όπου και να είσαι. Κατάλαβέ το, δεν μπορείς να κρυφτείς από τις δυσκολίες! Πλέον όμως έχεις κάτι νέο μέσα σου: έχεις την εμπειρία (κακή μεν, χρησιμότατη δε), τον τσαμπουκά (είναι αυτό που λέμε «άει σικτίρ») και μάλλον καμιά 5-6 φίλους και γνωστούς που σε πιέζουν να συνεχίσεις με τη ζωή σου. Μην ξεσπάς σ’ αυτούς, το καλό σου θέλουν. Κι εσύ το ίδιο δε θα έκανες;

4. Αυτό το έχεις ακούσει; «Έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις». Κάν’ το.Να είσαι με αυτούς που σου αξίζουν και που βλέπουν ότι αξίζεις. Τους άλλους άσε τους… Στην πρώτη δυσκολία ίσως τρέξουν να σε παρακαλέσουν. Συγχώρεσέ τους για να παραμείνεις στο δρόμο που έχεις χαράξει. Μετά τα όσα πέρασες εξάλλου, θα κατάλαβες ότι δεν είμαστε τέλειοι. Ούτε εγώ, ούτε εσύ και φυσικά μην απαιτείς να είναι και οι άλλοι.

Δεν έχω κάτι άλλο να γράψω προς το παρόν. Ελπίζω να βοήθησα κάποιους, αν και αυτά που έγραψα είναι χιλιοειπωμένα. Το θέμα είναι να γίνουν πράξη. Το κατάλαβα αργά. Ελπίζω εσείς να το καταλάβετε νωρίς. Και μην ξεχνάτε:

Ό,τι έγινε, έγινε.

Υ.Γ. Είναι σημαντικό να μην κυνηγάς την «τέλεια ζωή», γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει (τουλάχιστον όπως τη φαντάζονται οι πιο πολλοί). «Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο είναι, όχι εκείνοι που έχουν τέλειες ζωές, αλλά εκείνοι που έχουν μάθει να απολαμβάνουν πράγματα που δεν φθάνουν την τελειότητα.«

Βαθμολόγησε το άρθρο

You may also like...

1 Response

  1. Ο/Η Konstantinos λέει:

    Έυγε. Τέλος.