Ψυχραιμία (περί οργής ο λόγος)

Συνηθίζω στη ζωή μου να βάζω στόχους. Όχι, όχι τους στόχους εκείνους που λίγο-πολύ όλοι μας θέτουμε (να πάρω το πτυχίο, το δίπλωμα, να κάνω οικογένεια, να γίνω πλούσιος κλπ.). Εννοώ, όσον αφορά εμένα, το χαρακτήρα μου, τη συμπεριφορά μου και τη σχέση μου με τους άλλους ανθρώπους. Τον τελευταίο καιρό λοιπόν προσπαθώ να πάψω το κακό ελάττωμα να θυμώνω. Προσπαθώ να μένω «εντός των ορίων», τουτέστιν εντός ενός λογικού πλαισίου: με ένα «άει σιχτίρ» να καθαρίζω!

Δεν είναι εύκολο – τίποτα δεν είναι. Διότι την κρίσιμη στιγμή ο νους μας αντιδρά τελείως ανεξέλεγκτα και ανεξάρτητα από τη θέλησή μας. Χρειάζεται χαλιναγώγηση, έλεγχο και καθοδήγηση. Κάτι που επιτυγχάνεται με προσήλωση, υπομονή, υπομονή και… υπομονή.

Ο Ευριπίδης έλεγε: «Δεν ωφελεί να οργιζόμαστε εναντίον των περιστάσεων, γιατί αυτές είναι κουφές στην οργή μας». Και, αν το σκεφτείς, είχε απόλυτο δίκιο! Πόσες φορές δε βρίσαμε, δεν ανεβάσαμε την πίεσή μας, δε σπάσαμε ένα αντικείμενο (ή ένα χέρι :P) επειδή, π.χ., έσκασε το λάστιχο ή μπήκε νερό στο παπούτσι μας; Και τελικά, τι έγινε; Φτάσαμε πιο γρήγορα στη λύση του προβλήματος; Όχι. Απλώς αγχωθήκαμε, χαλαστήκαμε και καταπονέσαμε την ψυχή μας δίχως λόγο. Για να μη μιλήσουμε για τις… «παράπλευρες απώλειες«, όπως για παράδειγμα την απότομη αντίδραση απέναντι σε κάποιο δικό μας πρόσωπο που είχε την ατυχία να βρίσκεται στο «πεδίο» της οργής μας. Κι όταν μετανιώνουμε, συνήθως (για να μην πω πάντα) είναι αργά… Έχουμε χαλάσει και τη δική μας καρδιά και του άλλου…


Θέλω να πω… ψυχραιμία. Εφεξής σκοπεύω να φοράω πάντοτε ένα ωραίο χαμόγελο όποτε μπορώ. Αλλά ακόμα κι αν δεν το κάνω, ελπίζω τουλάχιστον πως θα θυμηθώ να μετρήσω μέχρι το δέκα την επόμενη φορά που θα πάει κάτι στραβά (κλασικό κόλπο και αρκετά πρακτικό, πιστέψτε με)!

Αυτός είναι ο προσωπικός μου στόχος αυτές τις μέρες… Στην τελική, τι νόημα έχει να ζεις τη μια μέρα μετά την άλλη, χωρίς να προσπαθείς να γίνεις – έστω και λίγο – καλύτερος; Κανένα!

Βαθμολόγησε το άρθρο

You may also like...