Τα αφιλόξενα λιμάνια

Λοιπόν, το έχω ξαναπεί: συνέχισε. Μη μένεις κολλημένος σε ένα παρόν που αυτομάτως γίνεται παρελθόν. Ό,τι φεύγει, έχει φύγει. Ό,τι πάλι μένει, μην θεωρείς ότι η παραμονή του είναι και δεδομένη. Μικρές θεωρίες που εφαρμόζω στη ζωή μου και καταφέρνω να την «σκαπουλάρω» από αδιέξοδα και άβολες καταστάσεις του νου.

Ό,τι φεύγει και το χάνεις οριστικά (αν και αυτό δεν το ξέρεις πάντοτε), καλό είναι να μην σε εμποδίζει να κάνεις όνειρα για το αύριό σου. Είσαι σε ένα καράβι που διαρκώς ταξιδεύει, κι όταν ένα λιμάνι παύει να είναι φιλόξενο, σε διώχνει μακριά του. Λοιπόν, φύγε. Σκληρό, αλλά ανθρώπινο. Όταν ένα δέντρο παύει να παράγει καρπούς, μπορείς να το κρατήσεις στον κήπο σου για τη σκιά του το καλοκαίρι. Όταν παύει να προσφέρει τη σκιά του γιατί έχει μείνει ξερό, μπορείς να το κρατήσεις για να στήσεις επάνω στον κορμό του μια αιώρα για να ξεκουράζεσαι. Όταν όμως δεν αντέχει ούτε την αιώρα σου να βαστά, κοινώς πια δεν έχει να σου προσφέρει τίποτε άλλο, δεν το χρειάζεσαι φίλε μου.

Από την άλλη, ό,τι βαστούμε στα χέρια μας δεν είναι κατ’ ανάγκην μόνιμα εκεί. Τίποτα δεν είναι δεδομένο: η αγάπη, ο έρωτας, οι φίλοι. Κανείς δεν ξέρει αν αυτά που έχεις θα τα έχεις και αύριο και μεθαύριο. Επομένως κάτι θα πρέπει να κάνεις ώστε να μην τα χάσεις. Κι ο συνηθέστερος τρόπος στη ζωή, για να κρατάς αυτά που αγαπάς κοντά σου, είναι οι θυσίες. Αλλά τι μπορείς να θυσιάσεις, άραγε; Νούμερο ένα: τον εγωισμό. Όσο μεγαλύτερος είναι ο εγωισμός, τόσο συντομότερη είναι και η παραμονή των αγαπημένων σου κοντά σου. Μάθημα ζωής. Για παθόντες και μη.

Φίλε μου, είσαι κι εσύ ένα καράβι. Ταξιδεύεις, σταματάς, μπαρκάρεις, συνεχίζεις. Σαλπάρεις για το καλύτερο διαρκώς. Η αξία που δεν σου δίνει κάποιος, επειδή αδιαφορεί να θυσιάσει τον εγωισμό του, σου δίνει τα φτερά για να την κάνεις προς ένα ομορφότερο αύριο με πιο ανοιχτόκαρδους ανθρώπους. Κάποιους τους παίρνεις μαζί σου και γλυκαίνουν τη ζωή σου. Άλλοι επιλέγουν να μείνουν στο δικό τους καράβι, να κάνουν τα δικά τους ταξίδια κι όταν σε δουν στον ορίζοντα ίσως αλλάξουν και τη ρότα τους. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό, ούτε θα αλλάξει κάτι αν τους ρίξεις με τα κανόνια σου! Χαμογέλασε και συνέχισε επάνω στο δρόμο που χάραξες. Άσε τους άλλους να κυλήσουν απαλά στον δρόμο τους κι εσύ ακολούθησε τον ήλιο της επόμενης ημέρας.

Κι αν δεν χάραξες τίποτα, μην αγχώνεσαι φίλε μου. Πίστεψε και αφέσου στο αεράκι. Και το σημαντικότερο, να είσαι ευγνώμων για όσα ζεις, από το μικρότερο ψίχουλο που θα βάλεις στο στόμα σου μέχρι το μαξιλάρι που έχεις να ακουμπάς το κεφάλι σου τα βράδια. Κι όλα θα πάνε καλά.

Φεύγεις και πας, είσαι καράβι
Μπροστά κοιτάς τη θάλασσα σου
πυρκαγιές και πάγοι
Μα πιο μπροστά πάντα θα στέκει
Ο γυρισμός σου στη φουρτούνα αντέχει

Φεύγεις που πας και που πιστεύεις
Τι κυνηγάς ποια γη σε θέλει
ποιον εαυτό γυρεύεις
όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα
κάθε ταξίδι είναι γυρισμός

Φεύγεις και πας που επιστρέφεις
σε πια στεριά η ξενιτιά σου
είναι όλα όσα έχεις
όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα
και πιο μακριά σου είσαι μόνο εσύ..

Εσύ γεννάς τη θάλασσα..
και χτίζεις το καράβι
είσαι το εδώ και το αλλού
είσαι η οργή του γυρισμού
το δάκρυ του αποχωρισμού
και το ταξίδι σου είσαι εσύ
είσαι το κύμα το νησί
είσαι ο αέρας το πανί..
και το άσπρο το μαντίλι..

Φεύγεις, πού πας, πού ταξιδεύεις
δρόμοι ανοιχτοί, τα σύνορά σου
είναι όπου αντέχεις
όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο
όταν δεν ξέρεις
πως ο δρόμος σου είσαι εσύ

Βαθμολόγησε το άρθρο

You may also like...