Πόσο πλούσιοι είμαστε…

Ένα ωραίο κείμενο που μου άρεσε και το αναδημοσιεύω:

Θα έρθουν κάποιοι φίλοι σήμερα το βράδυ στο σπίτι κι είδα ξαφνικά πως το ψωμί δε φτάνει. Γιατί υπάρχει μπακαλιάρος και σκορδαλιά και κρασί και τραβάει πολύ ψωμί.

Ξεκίνησα για το φούρνο της γειτονιάς και βρήκα ψωμί, βρήκα και κάτι ωραίους μπακλαβάδες που θα πήγαιναν θαύμα μετά.

Πλήρωσα και μόλις βγήκα στο δρόμο συνειδητοποίησα πως η κοπελιά είχε κάνει λάθος και μου είχε ζητήσει τα μισά από όσα έπρεπε να πληρώσω. Γύρισα πίσω, της το είπα, έκανε πάλι το λογαριασμό και μου είπε τρεις φορές ευχαριστώ.

Γυρίζοντας συνάντησα το γείτονα που πήγαινε για το απογευματινό καφεδάκι με τους υπόλοιπους συνταξιούχους στη γωνιά στο καφενείο. «Χρόνια πολλά μου είπε και του χρόνου λεύτεροι!» και γέλασε. Γέλασα κι εγώ και ανταπέδωσα.

Πιο κάτω είδα την άλλη τη γειτόνισσα που πάλι είχε μπλεξίματα με εκείνα τα απίστευτα γατάκια που έχει μαζέψει στο σπίτι. Τσακωνόντουσαν ποιο θα πρωτοφάει.. Έπιασα το ένα κι εκείνη το άλλο και τα βάλαμε να ησυχάσουν να φάνε μαζί. Μετά μιλήσαμε για τα «γατικά μας» γιατί τρεις γάτες έχω κι εγώ σπίτι και με τη γειτόνισσα έχουμε γίνει σαν συμπεθέρες!!

Φτάνοντας στην αυλή του σπιτιού και πριν μπω μέσα, σταμάτησα και με έπιασε μια ξαφνική γλύκα μέσα μου. Σκέφτηκα πως εκείνη τη κοπέλλα που δεν ήθελα να κλέψω, τη βλέπω κάθε πρωί χρόνια τώρα πηγαίνοντας στη δουλειά μου, σταματώντας για το κουλούρι το πρωί και μου χαμογελάει πάντα. Κι ο γείτονας πόσες φορές τον έχω χρειαστεί κι έχει βοηθήσει και το καλοκαίρι φυλάμε ο ένας το σπίτι του αλλουνού όταν λείπουμε. Κι η γειτόνισσα με τα γατάκια της, η συμπεθέρα. Και το βράδυ θα έρθουν φίλοι να πιούμε κρασί και να φάμε το μεζέ μας.


Σκέφτηκα πόσο πλούσιοι είμαστε κι ένιωσα άμεσα το νόημα της σημερινής μέρας. Δεν θέλω να έχω περισσότερα, ούτε να ζηλέψω ανόητες δόξες. Δεν με ενδιαφέρει να ανταγωνιστώ, να εκδικηθώ, να γίνω πρώτη και να αφήνω τους άλλους τελευταίους, αδιαφορώ αν θα είμαι εγώ η τελευταία. Αυτό που δεν θα δεχτώ όμως να μου πάρουνε είναι αυτό το πλούτο που έχω με τόσο κόπο αποκτήσει.

Τον πλούτο του να είμαι άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους. Να κλαίω και να γελάω μαζί τους. Να μοιραζόμαστε ένα κρασί. Να περιποιόμαστε τα ζωντανά μας, να γιορτάζουμε στις γέννες μας και να θρηνούμε στο θάνατο μας, αντάμα, αγκαλιασμένοι. Τον πλούτο του να κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ πως δεν έβλαψα κανέναν και πως γύρω μου υπάρχει ακόμα αγάπη. Το πλούτο του ξυπνάω την αυγή και να τσεκάρω πως το ξημέρωμα είναι πάντα το ίδιο. Τη χαρά πως το σούρουπο όταν γυρίζω σπίτι μου μοιράζομαι το κόπο μου με ανθρώπους. Με ψυχή, με αισθήματα, με όνειρα.

Ναι, τώρα πια δεν παλεύουμε μόνο για ένα καλύτερο αύριο. Παλεύουμε για κάτι πολύ φριχτό ακόμα και στη σκέψη του. Παλεύουμε για να υπάρξει αύριο…..

Βαθμολόγησε το άρθρο

You may also like...