«Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία»: φτάνει να το λέμε;

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία η μέρα που πέρασε. Το είδαμε γραμμένο σε blogs, σε σποτάκια στην TV, στο Facebook στα statuses των φίλων.
Αρκεί όμως αυτό; Όσο η νοοτροπία μας δεν αλλάζει, δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα η «ενημέρωση» των άλλων ότι «σήμερα είναι Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία».

Η κοινωνική αναλγησία είναι εμφανής στα δημόσια κτίρια και στις υπηρεσίες που δεν είναι προσβάσιμες σε άτομα με αμαξίδιο. Είναι επίσης εμφανής στα μέσα μεταφοράς που, αν και είναι εφοδιασμένα με ειδικές ράμπες, αυτές δεν χρησιμοποιούνται. Είναι εμφανής στα διαλυμένα πεζοδρόμια, καθώς, ακόμα κι αν υπάρχουν οι ειδικές ράμπες για τα αμαξίδια, υπάρχει ο κίνδυνος να βουλιάξει ο άνθρωπος σε μια λακούβα, σε μια ρωγμή, σε μια τρύπα – από αυτές που «στολίζουν» τα ελληνικά πεζοδρόμια. Είναι εμφανής στα μπλοκαρισμένα πεζοδρόμια, από κακοτοποθετημένες ταμπέλες σήμανσης, φανάρια, δέντρα και ατάκτως ερριμένα σκουπίδια που δεν χωρούν στους κάδους.

Για όλα τα παραπάνω φταίει το κράτος, τα Υπουργεία, η αυτοδιοίκηση, οι δήμαρχοι.

Για όλα τα άλλα φταίμε εμείς.

Η δική μας αναλγησία φαίνεται στον τρόπο που καταλαμβάνουμε θέσεις για ανάπηρους όταν παρκάρουμε. Φαίνεται στον τρόπο που κλείνουμε τις επικλινείς μπάρες των πεζοδρομίων με το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι. Φαίνεται στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε απέναντι στα άτομα με αναπηρία: άλλοτε υποτιμητικά και άλλοτε τόσο υπερβολικά συμπονετικά, ώστε η λύπηση να καταλήγει ακριβώς υποτιμητική.

Αρκεί, λοιπόν, ένα status στο Facebook, μια ανάρτηση σε ένα blog, η προβολή μιας διαφήμισης με την ανάλογη συγκινησιακή μουσική υπόκρουση; Ή μήπως να καταλάβουμε επιτέλους ότι συμμετέχοντας σε αυτή τη «μόδα», χωρίς να αλλάζουμε τον τρόπο σκέψης και ζωής μας προς το καλύτερο, δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά υποκριτές;
Βαθμολόγησε το άρθρο

You may also like...