Γιατί δεν υπάρχει ο Αϊ-Βασίλης!

Παρότι υποτίθεται ότι κάτι τέτοιες μέρες πρέπει να κινούμαστε όλοι μας σε εορταστικό κλίμα, αυτό δεν είναι απόλυτο. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε πάντως, νομίζω ότι θα διασκεδάσετε με τα «επιστημονικά δεδομένα» που καταρρίπτουν τον μύθο του Αϊ-Βασίλη.
Καταρχάς, κανένα γνωστό είδος ταράνδου δεν πετά. Φυσικά υπάρχουν περί τα τριακόσιες χιλιάδες είδη ζωντανών οργανισμών που ακόμα δεν έχουν καταχωρηθεί, με τα περισσότερα από αυτά να είναι έντομα και μικροοργανισμοί. Τώρα αν μέσα σ’ αυτά υπάρχει και κάποιος ιπτάμενος τάρανδος, μάλλον μόνο ο Άγιος Βασίλης τον έχει ανακαλύψει.
Υπάρχουν περίπου 2 δισεκατομμύρια παιδιά ηλικίας κάτω των 18 στον κόσμο. Επειδή όμως ο Άγιος Βασίλης προφανώς δεν επισκέπτεται Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Εβραίους και Βουδιστές, ο φόρτος εργασίας του περιορίζεται περίπου στο 15% του συνόλου, δηλαδή στα 378 εκατομμύρια.
Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Καταγραφής Πληθυσμών, σε κάθε σπίτι κατοικούν κατά μέσο όρο 3,5 παιδιά, επομένως έχουμε 91,8 εκατομμύρια σπίτια. Εδώ θα ήταν ασφαλές να υποθέσουμε ότι, σύμφωνα και με την παράδοση, θα υπάρχει λογικά τουλάχιστον ένα καλό παιδί ανά σπίτι που να αξίζει να πάρει δώρο από τον Άγιο.
Ο Άγιος Βασίλης έχει μόλις 31 ώρες για να δουλέψει, κι αυτό χάρη στη διαφορά ώρας και την περιστροφή της γης. Αν υποθέσουμε ότι ταξιδεύει από ανατολάς προς δυσμάς (που είναι και το πιο λογικό μιας και τόσα χρόνια κάνει αυτή τη δουλειά) αυτό μας κάνει 822,6 επισκέψεις το δευτερόλεπτο. Δηλαδή, για κάθε χριστιανικό σπίτι με ένα καλό παιδί, ο Άγιος Βασίλης έχει στη διάθεσή του 1/1000στό του δευτερολέπτου για να παρκάρει το έλκηθρο, να κατέβει, να πηδήξει από την καμινάδα, να αφήσει τα δώρα στις κάλτσες του καθενός, να βάλει κάποια δώρα κάτω από το δέντρο, να φάει το κομμάτι της πίτας του, να ξανανέβει την καμινάδα, να ξαναμπεί στο έλκηθρο και να φύγει για το επόμενο σπίτι.
Αν υποθέσουμε ότι αυτές οι 91,8 εκατομμύρια επισκέψεις ισαπέχουν μεταξύ τους (χάριν απλούστευσης των υπολογισμών), μιλάμε για απόσταση 1,25 χιλιομέτρων ανά σπίτι, δηλαδή ένα συνολικό ταξίδι 114,75 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, και χωρίς να μετράμε τις στάσεις για να κάνει την «ανάγκη» του. Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι το έλκηθρο τρέχει με 1.030 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή 3.000 φορές την ταχύτητα του ήχου και βάλε.
Συγκριτικά, θα πρέπει εδώ να παραθέσουμε πως το πιο γρήγορο μέσο που φτιάχτηκε από τον άνθρωπο (πύραυλος Helios) κινείται μόλις με 70 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο ενώ ένας κανονικός τάρανδος μπορεί να τρέξει το πολύ με 24 χιλιόμετρα την ώρα. Ο κανονικός, δηλαδή, γιατί για τον πετούμενο δεν υπάρχουν μετρήσεις.
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο, είναι το φορτίο στο έλκηθρο. Με την προϋπόθεση ότι κάθε παιδάκι θα πάρει ένα πακέτο που ζυγίζει μόλις ένα κιλό, το έλκηθρο κουβαλάει περίπου 321.300 τόνους. Εδώ δεν συνυπολογίζουμε και το σημαντικό βάρος του γεματούλη Αγίου, ο οποίος, υπό κανονικές συνθήκες, είναι και μπουκωμένος από τα 91,8 εκατομμύρια κομμάτια πίτας που έχει καταναλώσει.
Κανονικά, ένας τάρανδος μπορεί να κουβαλήσει το πολύ 150 κιλά. Ακόμα και αν ο περίφημος ιπτάμενος τάρανδος μπορούσε να κουβαλήσει 10 φορές περισσότερο βάρος, 8 ή και 9 τάρανδοι σε καμιά περίπτωση δεν φτάνουν. Για την ακρίβεια, χρειάζονται 214.200 τάρανδοι.
Έτσι, και χωρίς να μετράμε το βάρος του έλκηθρου, το συνολικό φορτίο αυξάνεται αμέσως σε 353.430 τόνους, δηλαδή 4 φορές περισσότερο από το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο στον κόσμο (Queen Elizabeth). Σκεφτείτε: 353.430 τόνοι που κινούνται με 1.030 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο έχουν μια απίστευτη αντίσταση στον αέρα η οποία και προκαλεί θερμότητα, ακριβώς όπως στα διαστημόπλοια όταν μπαίνουν στην ατμόσφαιρα της γης.
Επομένως, το μπροστινό ζευγάρι ταράνδων θα αποσβέσει 14,3 τετράκις εκατομμύρια joule ενέργειας ανά δευτερόλεπτο. Το καθένα. Με αλλά λόγια, θα εξατμιστούν ακαριαία με εκκωφαντικό θόρυβο, αφήνοντας το κάθε ζευγάρι που βρίσκεται από πίσω εκτεθειμένο.
Ολόκληρο το κοπάδι, θα εξατμιστεί μέσα σε 4,26 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Ο Άγιος Βασίλης εν τω μεταξύ, θα πρέπει να αντέχει σε επιτάχυνση 17.500,06 φορές μεγαλύτερη της βαρύτητας. Όπως και να ‘χει, θα γίνει σίγουρα χαλκομανία στο πίσω μέρος του καθίσματός του, εξαιτίας των 2.107.007 κιλών αδράνειας.
Επίσης, σύμφωνα και με επικαιροποιημένα στοιχεία, δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως οι τάρανδοι έχουν κι αυτοί βιολογικές ανάγκες. Αν δεχτούμε ότι ένας φυσιολογικός τάρανδος παράγει 2 κιλά περιττώματα ανά 3 ώρες, τότε θα ήταν λογική η παραδοχή ότι ένας ιπτάμενος τάρανδος που τρώει υπερπολλαπλάσια, χαρίζει στη φύση 5 κιλά περιττώματα ανά ώρα. Έτσι λοιπόν, οι 214.200 τάρανδοι θα αφοδεύσουν αναγκαστικά περί τους 33.201 τόνους συνολικά σε όλο το χριστουγεννιάτικο ταξίδι τους. Αυτό πρακτικά θα σήμαινε ότι κάθε Χριστούγεννα θα έπρεπε να βρέχει σκατά – πράγμα το οποίο και δεν συμβαίνει, τουλάχιστον όχι στην κυριολεξία.
Πέρα από την περίοδο των Χριστουγέννων, οι τάρανδοι ζουν και αφοδεύουν κατά κανόνα στον Βόρειο Πόλο. Με δεδομένο ότι όλη τη χρονιά οι 214.200 τάρανδοι παράγουν περί τους 9,4 εκατομμύρια τόνους περιττωμάτων, το ποσό αυτό θα μπορούσε να είναι ικανό ώστε να λιώσουν οι πάγοι μέσα σε έναν μόλις χρόνο, από το ποσό της εκλυόμενης θερμότητας. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σίγουρα σε αφανισμό τις περισσότερες παραθαλάσσιες πόλεις.
Επομένως, ακόμη κι αν ο Άγιος Βασίλης υπήρξε ποτέ, σίγουρα δεν υπάρχει πλέον.
Συγνώμη.
Ποια είναι όμως η πραγματική ιστορία του;
Στην Δύση υπήρχε ένας άλλος τύπος του δικού μας Αϊ-Βασίλη. Στην Ευρώπη, και ιδίως στην Ολλανδία, ήταν ο Sinter Klaas ο οποίος ήταν ο προστάτης των ναυτικών, των εμπόρων και των παιδιών, έτσι όπως αυτός λατρεύτηκε στις Κάτω Χώρες κυρίως από τον 12ο αιώνα και μετά. Τον 17ο αιώνα, Ολλανδοί Καλβινιστές μεταναστεύοντας στην Αμερική έπαιρναν μαζί τους και την εικόνα του Αγίου Νικολάου που εκεί έγινε Santa Claus. Γύρω στα 1870 η γλυκιά και γενναιόδωρη μορφή του ταξίδεψε και στη Βρετανία, όπου και συγχωνεύτηκε με τον σκανδιναβικής προέλευσης πατέρα των Χριστουγέννων και γέννησε μύθους, θρύλους και τραγουδάκια. Να σημειωθεί ότι αυτός ο “τύπος”, που στην Ευρώπη και την Αμερική ονομάσθηκε Saint Nick, Santa Claus και Father Christmas, από μας ονομάζεται Αϊ-Βασίλης. Εμείς ταυτίσαμε τον δυτικό αυτόν «τύπο» με τον Αϊ-Βασίλη, αφού εξοβελίσαμε τον δικό μας Άγιο Βασίλειο.
Ο Αι-Βασίλης αυτός, γεννήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από έναν αστό προτεστάντη καθηγητή, τον Κλημέντιο Κλαρκ Μουρ πού έγραψε για τα παιδιά του μια ιστορία με ήρωα έναν Αϊ-Βασίλη, την «The Night Before Christmas», η οποία και δημοσιεύθηκε την 23η Δεκεμβρίου του 1823 στην εφημερίδα «Sentinel». Η ιστορία αυτή εικονογραφήθηκε από τον πατέρα του χιουμοριστικού αμερικανικού σχεδίου Τόμας Ναστ, ο οποίος ήταν γερμανικής καταγωγής και δανείστηκε στοιχεία από την γερμανική λαϊκή παράδοση των Χριστουγέννων.
Στις αρχές του αιώνα μας ο Αϊ-Βασίλης άλλαξε κάπως μορφή, και έγινε όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σήμερα. Κι αν ήταν ο σκιτσογράφος Τόμας Νάστ που τον φαντάστηκε πρώτος, η Coca Cola αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει η μορφή του τόσο δημοφιλής. Στα 1931, η Coca Cola αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Σάντα Κλάους στη χειμερινή διαφημιστική της εκστρατεία και ανέθεσε σε έναν άλλο Αμερικανό καλλιτέχνη, τον Χάντον Σάνμπλομ, να τον σχεδιάσει. Εκείνος διάλεξε για τον Άγιο τα χρώματα του δημοφιλούς αναψυκτικού και… να ’τος, με τις μαύρες μπότες του, το μακρύ σκουφί του, το κόκκινο κοστούμι του και την άσπρη του γούνα, όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.
Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αϊ-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μουρ με τίτλο «μια επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι. Επομένως ο Αϊ-Βασίλης της Μικράς Ασίας που είναι εγγράμματος και δίδει ως δώρο την γνώση, μετατρέπεται στον Σάντα Κλάους που δίδει την εφήμερη χαρά της κατανάλωσης και έρχεται σε μας μετονομαζόμενος σε Αϊ-Βασίλη.
Για τους Ορθόδοξους χριστιανούς ο Αϊ-Βασίλης ανάγεται στον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος έζησε στη Καππαδοκία που αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Ακόμη και ο Άγιος Νικόλαος στην Ορθόδοξη παράδοση αγιογραφείται ως ισχνός ασπρογένης γέροντας. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε την 1 Ιανουαρίου του 379. Αυτή η ημερομηνία, ημέρα θανάτου του, διατηρούμενη στη παράδοση, θεωρήθηκε πρώτα απ΄ όλους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά. Στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς, πέρα από τα παινέματα, κύριο πρόσωπο είναι ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος για το έργο του οποίου γίνεται υπενθύμιση στον σπιτονοικοκύρη ώστε να το επαναλάβει επ΄ ωφελεία βεβαίως των παιδιών που τα ψάλλουν.
Η ιστορία του Αγίου Βασιλείου (Μ. Βασιλείου) , επισκόπου Καισαρείας, ο οποίος ίδρυσε στην περιοχή του νοσοκομεία, γηροκομεία, ορφανοτροφεία και κατέβαλλε κάθε προσπάθεια για την ανακούφιση των «φτωχών και αδυνάτων», είναι, γενικά, γνωστή.
Πώς, όμως, συνδέεται το όνομά του με την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα;
Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν «φασουλοβασιλιά».
Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου. Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως «λύτρα» στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή. Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού. Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).
Έτη πολλά και του χρόνου με υγεία.

Βαθμολόγησε το άρθρο

You may also like...