Αρνούμαι να αρνηθώ

Το τελευταίο που θα ήθελα ν’ αρνηθώ είναι η άρνηση. Για λόγους προσωπικούς, υποκειμενικούς, εγωιστικούς και απόλυτους, η άρνηση κάθε αχτίδας, κάθε ελπίδας πως η ζωή συνεχίζει μετά το κάθε «τέλος».

Δε δέχομαι την άρνηση του αγώνα, την αποχή από αυτό τον πόλεμο, που άθελά μας όλοι διεξάγουμε. Δεν τολμώ να αφεθώ στην ανούσια μακαριότητα της αδράνειας, της υποταγής και της μεμψιμοιρίας. Δε θέλω να σβήσω από επάνω μου και από μέσα μου τα σημάδια της φωτιάς, που μ’ έκανε να αναζητήσω με πάθος το νερό.

Εξάλλου ό,τι μας πλήγωσε έχει πια ξοφλήσει. Κρυμμένοι δαίμονες, σκιές που εμπαίζουν τα συναισθήματά μας, ανήκουν πια στο παρελθόν. Κι αν έλθουν, διώξ’ τους πίσω. Αυτό το σώμα κι η ψυχή δανείστηκαν σε μένα. Δεν επιτρέπω να χαθούν έτσι απλά από έρωτα, από ενοχές ή δάκρυα, από πόνο ή πόθο. Είναι ένα φως που με καλεί και θέλω να το φτάσω. Κι αν τύχει στην πορεία να πέσω, να ματώσω, να γελάσω, να χωρίσω, να ξεχάσω, να πιστέψω, να μισήσω, να φωνάξω, να καώ, να τραγουδήσω,

καλώς να έλθουν όλα αυτά. Εγώ θα συνεχίσω.

Βαθμολόγησε το άρθρο

You may also like...

2 Σχόλια

  1. Ο/Η Anonymous λέει:

    Για μενα παλι αυτο το φως που λες ειναι η αγαπη. Γι αυτο μπερδευομαι και κατρακυλω συνεχεια εκει που πονεσα.. Καταλαβαινω αυτο που γραφεις αλλα εγω αλλιως ειμαι προγραμματισμενη..

  2. Ο/Η Jimi λέει:

    Πάντα το φως είναι αγάπη κι η αγάπη είναι φως. Όπου φως είναι ο έρωτας, η χαρά, ο Θεός, η ευτυχία, η οικογένεια, οι φίλοι, η ζωή. Ό,τι ταιριάζει στον καθένα. Αλλά η αγάπη δεν είναι μόνο αυτή που έμεινε πίσω. Σε περιμένει και πιο μπροστά, εκεί που ίσως δεν έχεις ακόμα φτάσει. Θυμήσου ένα στίχο: «…για τις παλιές αγάπες μη μιλάς…».

    Εμείς προγραμματίζουμε τις ζωές μας, τις πράξεις μας, τον τρόπο σκέψης μας. Όλα είναι στο χέρι μας και συνήθως κρύβεται στα βάθια του μικρού αλλά και τόσο υπέροχου νου μας η απόφαση να ζήσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε, και όχι όπως ορίζουν οι όποιες εμπειρίες (όμορφες ή άσχημες) του παρελθόντος…